Краткое содержание у цихим тумане чыгрынау. «У ціхім тумане» / Беларуская літаратура, З.П. Мельнікава, Г.М. Ішчанка / Решебник

Краткое содержание у цихим тумане чыгрынау Rating: 8,9/10 1434 reviews

Васіль Быкаў

краткое содержание у цихим тумане чыгрынау

Спачатку мы ішлі шумна, быццам не верылі яшчэ самі ў тое, што задумалі, пасля аціхлі, і гадзіны праз чатыры, калі прамінулі ўсе знаёмыя вёскі, што былі на дарозе, убачылі саламяныя стрэхі невялікай, двароў на паўсотню, лясной вёскі. Васіль са сваім сябрам адразу ж некуды пайшлі, раззлаваныя, паабяцалі, што знойдуць самога загадчыка, Івана Мікітавіча, і мы доўга чакалі яго ў садзе, дзе на яблынях, паміж лісця, віселі ўжо ладныя яблычкі, затым пацягнуліся за вароты і селі там, пад агароджаю, у цяньку. Мерны перастук колаў заглушаў сабою ўсе навакольныя гукі, а сустрэчны вецер, які раптам адчулі мы на даху, напінаў адзенне і быццам спрабаваў выціснуць з арбіт вочы; па твары балюча секла вуглём, што ляцеў разам з дымам ад паравоза. Хата і падворак Сушчэні ўжо ледзьве цямнеліся ў вечаровай шэрасці, адтуль, ад вуліцы, лазню ўжо не надта было і згледзець, абы толькі не спаткаць каго на гэтай агароднай сцяжыне. Отец помнит, как еще совсем недавно он нашел смятый листок, который оставил Павел, на котором был грязный и безобразно-циничный рисунок.

Next

Васіль Быкаў

краткое содержание у цихим тумане чыгрынау

У пана ён служыў лесніком, пры савецкай уладзе таксама быў на той жа пасадзе. Я не кажу ўжо пра знакі адрознення, што насілі салдаты і афіцэры любой краіны, якая мела вайсковыя часці на ўсходнім фронце: нямецкай гэта, вядома, у першую чаргу , затым іспанскай, італьянскай, венгерскай, фінляндскай, румынскай, славацкай. Мы думалі, што ён пачне нас лаяць. Сапраўды, да нас разам з рыжым дзетдомаўцам падышоў высокі мужчына, гадоў за сорак; адзін рукаў дыяганалевай гімнасцёркі яго быў пусты, але не звісаў, а быў заторкнуты на баку за шырокі камандзірскі рэмень; над правай кішэняй гімнасцёркі залаціліся і чырванелі стужкі, якія былі нашыты адна над адной,— за лёгкія і цяжкія раненні; мусіць, адна стужка «замяняла» руку; непрыгожы даўгаваты твар, з адтапыранымі вушамі і шырокім носам, быў нахмураны, а ў вачах, вялікіх і быццам адчужаных, стаяла неадольная скруха. Адна дарога адсюль вяла на чыгуначную станцыю Бялынкавічы, да якой было яшчэ нямала кіламетраў, а другая — на паўстанак Журбін. Але на гэтым яны не спыніліся. Ратавалі нас вентыляцыйныя трубы, якія вытыркаліся над вагонамі.

Next

Іван Чыгрынаў. У ціхім тумане

краткое содержание у цихим тумане чыгрынау

Але Рэйдзіха не дала капаць далей. Рэйдзіха не стала бавіцца ў Ганнінай хаце - праз які час пачала збірацца ў дарогу. Павіскваючы ад якойсьці незразумелай сабачай радасці, ён зашкроб сваімі вялікімі белымі лапамі па зялёным дзірване, і хутка з-пад яго вострых кіпцюроў пасыпаўся, як руда, балотны пясок. Хто ведае, можа, якраз ён потым і вырашыў астатняе. А наперадзе, як на тое, ішоў з торбай палонны немец. Рассказ начинается с того, что город покрыт туманом. Коні пайшлі полем, цвякаючы капытамі ў раскіслай ад дажджу баразне.


Next

Васіль Быкаў

краткое содержание у цихим тумане чыгрынау

Войцік пераехаў болей удала, конь цяжкавата ўзабраўся на бераг, і тады Войцік саскочыў, узяў з рук Бурава повад. . Неўпрыцям глытаючы слінкі, Бураў тым часам не пераставаў сачыць за ўсім, што адбывалася ў хаце, услухоўваўся ў кожны прыцішаны гук знадворку. Відаць, яны спалохаліся, што будуць «раскулачваць» іхнюю гаспадарку, і заспяшаліся пагрузіць свае куфры на калёсы. Тым часам патроху цямнела - ленавата і няпэўна; у полі яшчэ было відна, але станцыйныя дамкі па той бок рэчкі спавіліся шэрымі прыцемкамі, а высокія дрэвы ля станцыі дык і зусім ужо стуліліся ў змроку. Іменна герой-апавядальнік дае ацэнку многім героям і эпізодам твора. Аднагодак — аднагодкам, сябар таксама сябрам, а круглы сірата — гэта ўжо нешта такое, чаго мы не зведалі пакуль, бо ў нас шмат у каго не было бацькоў, затое былі маткі, тым часам у Васіля была адна сястра, якая сама яшчэ не стала на ногі.

Next

Краткое содержание произведения В тумане Андреев

краткое содержание у цихим тумане чыгрынау

Пасля пажару Ганна, заходзячыся ў горы, хавала свайго бацьку. І ўсё ж, відаць, самае першае, на што кожны ківаў, дык гэта тое, што Лазар Рэйда амаль усё сваё жыццё правёў у лесе. Гаварыла яна доўга, блытана, нават спачатку цяжка было дайсці да сэнсу яе слоў. Канешне, страляць Сушчэню ў хаце было нельга, гэтае малое магло ўсё сапсаваць, бацьку трэба было кудысь вывесці - на падворак ці, можа, да лазні. Затое над возерам ён плаваў, як абястлушчанае малако: то паднімаўся, паказваючы цёмнае люстра вады, то апускаўся заслонаю, хаваючы ўсё ад вачэй. Сушчэня наліў шклянку і выпіў, зараз, з нейкай нядобрай рашучасцю, бы кідаўся ў вір - без аглядкі, пажаваў кавалак хлеба і на момант знерухомеў каля газнічкі. Яго не зачапілі, і ён нёс сваю службу, як і раней.

Next

Іван Чыгрынаў. У ціхім тумане

краткое содержание у цихим тумане чыгрынау

Сушчэня пры тых ягоных словах адхіснуўся ад стала, прыстукнуў вялікай даланёй па стальніцы. Апошнія словы ён кінуў цераз плячо, нібы з рэштаю слабай надзеі апраўдацца, ці што. Ну ведама, Войцік ужо сумняваўся, як ён гэта рабіў не першы раз за дарогу. Але яна, вядома, таксама не падумала, каб хоць намёкам прыспешыць старую. Нарэшце нехта спытаў Васіля: — А чым нас там пакормяць? Пасля вячэры на скорую руку - хлеб з малаком - яна яшчэ пасядзела трохі на лаўцы пад вокнамі: людзям лішні раз паказалася на вочы, потым папрасілася на спачын. Мы гатовы былі накінуцца на Васіля, але той быццам назнарок і носа не паказваў.

Next

«У ціхім тумане» / Беларуская літаратура, З.П. Мельнікава, Г.М. Ішчанка / Решебник

краткое содержание у цихим тумане чыгрынау

На захадзе, там, дзе зусім нядаўна было відно сонца, ускочыла маленькае воблачка. І азірнуўся на Войціка, які стомлена стаяў з канём трохі ніжэй ад іх на схіле пагорка. Там ён арыштаваў Рэйду і пагнаў яго пад наганам па пыльным бальшаку ў раён. Знізу на яго яшчэ кідала сваю чырвань нябачнае ўжо сонца, і таму здавалася, што яно крывавіць. I вось аднаго разу мы наважыліся ў лес — на былой Ігнацькавай пасецы падраслі ў гнёздах дразды, ужо можна было смажыць іх голад — не цётка, і мы тады часта забіралі з гнёздаў кілаватых птушанят. Наш герой Павел Рыбаков, который час блуждает по комнате, не зная чем заняться.

Next

Іван Чыгрынаў

краткое содержание у цихим тумане чыгрынау

Бураў зайшоў з глухога, надрэчнага боку лазні, прыслухаўся. Яму вельмі хацелася, каб людзі ведалі пра трагедыю Дземідзёнка і больш не крыўдзілі яго. Дзіва, але спагадлівыя беларускія бабы падавалі такім немцам — і бульбу і хлеб, што самі мелі. Быццам, ён, гэты варыянт, быў даспадобы Бураву! Але перад тым, як пераступіць парог і выйсці на вуліцу, старая раптам затужыла моцна і, уздыхаючы, захадзіла босая па хаце з кутка ў куток, як падстрэленая варона. Дзетдомаўцы пры гэтым дружна засмяяліся — мусіць, ім добра знаёмы былі буракі. Яна загаласіла - не гучна, ды пакутна і роспачна, за ёй заплакаў малы, і Бураў ажно спалохаўся, што яны сваім плачам, не дай бог, паднімуць на ногі паўстанцыі.

Next

Васіль Быкаў

краткое содержание у цихим тумане чыгрынау

І цяпер яна, лежачы ў пасцелі, употай радавалася і, можа, першы раз за ўсё доўгае жыццё, як ведала бароўцаў, у душы ўдзячна была ім за іх кароткую памяць. Тады неспадзявана падаў голас Васіль Карапет: — Хочаце наесца? Ды, урэшце, Рэйду не вельмі і клікалі да сябе аднавяскоўцы, акрамя, вядома, начальства, якому патрэбны быў у калектывізацыі поўны працэнт. Тым часам славакі, якія таксама ваявалі супроць «нашых», маглі нават пакарміць нас — «славянскіх дзяцей». От, ужо ніколі не думала, што давядзецца напрасіцца да цябе. Дома между ними возникает конфликт, который перерос в драку.


Next

Іван Чыгрынаў

краткое содержание у цихим тумане чыгрынау

Таму хадзілі яны больш па тых калгасах, дзе нічога не згарэла і людзі жылі трохі лепей, нягледзячы, што засуха ўжо каторы год нікога не мінала. Ёй таксама не заспалася: як прагнала на ранкі за пастухом карову, дык ужо і не заплюшчыла ад таго часу вачэй. «Праваліў» нас той самы Хала, якога спачатку не хацелі браць у дарогу. І тут, паміж рэдкіх дрэў, пачаў распаўзацца сіні вячэрні змрок. Вядома, нас трохі бянтэжыла няўдача, думалі, наедзімося, а тут. Дзетдом стаяў на ўзгорку пасярод былога панскага саду, размяшчаўся ў драўляным будынку, які нядаўна паднаўлялі — яшчэ здалёку кідалася ў вочы свежаачэсанае бярвенне. Бульбу мы папяклі на вогнішчы, хлеб падзялілі пароўну і смакавалі ў накладку з яешняй, запіваючы балотнай вадой, якую насілі да вогнішча ў шапках.


Next